De Eerste Bullshitter van de Nederlandse politiek.

Thierry Baudet is de Eerste Bullshitter in de Nederlandse politiek. Dit werd onmiddellijk zichtbaar na de verkiezingen voor de Provinciale Staten en Eerste Kamer, toen Baudet in zijn overwinningstoespraak zonder enige onderbouwing het tanende geloof in de “Westerse beschaving” als oorzaak van maatschappelijke problemen aanwees.

De Amerikaanse filosoof Harry Frankfurt beschreef in 2005 de retorische strategie van het bullshitten door te wijzen op een onverschillige houding ten opzichte van de werkelijkheid. Waar leugenaars doelbewust pogen de aandacht af te leiden van een onwenselijke waarheid, wordt de bullshitter gekenmerkt door trivialisering van die waarheid. De leugenaar misleidt door de waarheid te verhullen, de bullshitter door deze te negeren.

Frankfurts beschrijving van bullshitters is tegenwoordig al lang geen gedachte-experiment meer. In de Verenigde Staten kiest president Trump er structureel voor de aandacht te trekken met fantasievolle claims rondom zijn verkiezingszege en het onafhankelijke Ruslandonderzoek van speciaal aanklager Robert Mueller. En in het Verenigd Koninkrijk bonden Brexiteers kiezers om hun vinger met fantasieën omtrent het “herstel” van de Britse soevereiniteit, zonder daarbij stil te staan bij de enorme praktische problemen die gekoppeld waren aan uittreding uit de Europese Unie. Bullshit heerst dus, met alle gevolgen van dien.

Desalniettemin waren bullshittende politici tot op heden louter op importbasis verkrijgbaar in de Nederlandse politiek. Daar komt nu, door de klinkende verkiezingszege van FvD, verandering in. Waar dit soort fantasievolle politiek toe kan leiden is op dit moment te zien in Engeland, waar politieke chaos als gevolg van de Brexit aan de orde van de dag is. De opkomst van Baudets Forum voor Democratie – een warm pleitbezorger van een hypothetische Nexit – brengt vergelijkbare rampscenario’s in Nederland een stap dichterbij.

Het structurele succes van bullshitters is uiterst zorgwekkend. De grootste problemen van deze tijd, zoals klimaatverandering en extreme concentratie van welvaart bij een kleine groep multimiljardairs, kunnen alleen effectief worden aangepakt als daar een grondige, op feiten gebaseerde diagnose aan vooraf gaat. Politici zoals Baudet, die broodnodig klimaatbeleid afdoen als “masochistische ketterij”, kiezen ervoor hun ogen te sluiten voor de realiteit. Hun “succes” toont aan dat Westerse kiezers op dit moment liever hun problemen ontkennen dan dat ze deze oplossen. En dat is bijzonder alarmerend